Na czym polega diagnostyka POChP?

by karol

Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc, pomimo dobrego rozpoznania, jest chorobą, której nie można wyleczyć. Powoduje nieodwracalne zmiany w układzie oddechowym, co może skutkować takimi objawami, jak duszność, przewlekły kaszel, odkrztuszanie plwociny czy obniżona tolerancja wysiłkowa. Wiele osób obserwujących takie objawy nie łączy ich z możliwym rozwojem Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc, przez co zgłasza się do lekarza dopiero wtedy, gdy choroba jest już w zaawansowanym stadium. Tymczasem współczesne metody diagnostyki POChP pozwalają wykryć chorobę znacznie wcześniej.

Czym jest POChP?

Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc jest chorobą układu oddechowego, w której przebiegu dochodzi do uszkodzenia płuc i ograniczenia przepływu powietrza w drogach oddechowych. Przewlekły stan zapalny powoduje trudności z oddychaniem, co w zaawansowanym stadium może prowadzić do inwalidztwa – chory nie jest w stanie funkcjonować w pełni samodzielnie, potrzebuje pomocy drugiej osoby nawet przy podstawowych czynnościach, jak ubieranie się czy jedzenie.

To jest ważne:

POChP to choroba wywołująca trwałe i nieodwracalne zmiany w oskrzelach, miąższu płuc oraz w naczyniach krwionośnych układu oddechowego.

POChP to choroba ogólnoustrojowa, w której przebiegu może dojść także do innych zaburzeń w funkcjonowaniu ludzkiego organizmu. Mogą jej towarzyszyć takie schorzenia, jak nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, arytmia, cukrzyca, osteoporoza, rak płuca, niedożywienie, zespół metaboliczny, rozstrzenie oskrzeli czy refluks żołądkowo-przełykowy.

U kogo rozważyć diagnostykę w kierunku POChP?

W grupie ryzyka Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc znajdują się przede wszystkim osoby po 40. roku życia, które palą lub paliły papierosy, w tym biernie. Nie można jednak kategorycznie twierdzić, że jest to choroba wyłącznie palaczy. Obecnie coraz częściej diagnozuje się ją u osób, które nigdy nie paliły, natomiast były wystawione na inne szkodliwe czynniki wywołujące POChP – gazy i pyły (np. przemysłowe, smog).

Diagnostyka POChP może być wskazana u osób, które obserwują u siebie wymienione we wstępie tego artykułu objawy, a przy tym regularnie przebywają w warunkach wysokiego zapylenia. Mamy na myśli chociażby górników, hutników, pracowników budowlanych, pracowników zakładów chemicznych, operatorów maszyn czy nawet kosmetyczki (wdychające pył podczas stylizowania paznokci przy pomocy frezarki).

To warto wiedzieć:

Czynnikiem wywołującym POChP może być zanieczyszczone powietrze.

Spirometria, czyli podstawa diagnostyki POChP

Badanie spirometryczne, na które pacjent może zostać skierowany przez lekarza, pozwala określić wskaźnik FEV1, który wyraża objętość powietrza wydmuchanego w pierwszej sekundzie nasilonego wydechu. Podczas badania określa się również wskaźnik FVC wskazujący na natężoną pojemność życiową płuc.

Uzyskane podczas badania wyniki mogą wskazywać na utrwaloną obturację, czyli trwałe zwężenie oskrzeli – wówczas diagnozą będzie prawdopodobniePrzewlekła Obturacyjna Choroba Płuc. Jeśli jednak spirometria dała wynik niejednoznaczny, to konieczne będzie kontynuowanie diagnostyki POChP z wykorzystaniem innych badań.

To warto wiedzieć

Spirometria polega na jak najszybszym wdmuchiwaniu do aparatu zwanego spirometrem, całego zapasu powietrza zawartego w płucach zgodnie z poleceniami personelu medycznego. Przed przystąpieniem do badania spirometrycznego, pacjent wykonuje kilka głębokich wdechów. Ostatni głęboki wdech kończy się przyłożeniem ust do ustnika, połączonego specjalną rurką z aparatem spirometrycznym. Dla prawidłowego wykonania, badanie spirometryczne wymaga współpracy pacjenta z personelem medycznym poprzez dokładne wykonywanie poleceń.

Inne badania wykorzystywane w diagnostyce POChP

W ostatnich latach zmieniło się podejście medycyny do Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc. Dziś wiemy już, że mogą jej towarzyszyć także inne schorzenia, z pozoru niemające bezpośredniego związku ze stanem zapalnym w układzie oddechowym.

Stąd w diagnostyce POChP wykorzystuje się także szereg innych badań, które mogą wskazywać na podejrzenie Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc. Jednym z nich jest badanie czynnościowe układu oddechowego (pletyzmografia), w ramach którego określa się całkowitą pojemność płuc pacjenta, objętość zalegającą oraz ocenia wskaźnik FRC (Functional Residual Capacity) dający obraz czynnościowej pojemności zalegającej.

Kolejnym badaniem przydatnym w diagnostyce POChP jest RTG klatki piersiowej. Umożliwia ono określenie wymiarów klatki piersiowej oraz zauważenie cech rozdęcia miąższu płuc i obecność pęcherzy rozedmowych.

Pozostałe badania diagnostyczne przydatne w rozpoznaniu POChP to:

  • echo serca,
  • EKG,
  • badanie gazometryczne krwi z pulsoksymetrią,

Istnieje zatem szereg metod diagnostyki POChP, które umożliwiają rozpoznanie tej choroby we wczesnym stadium rozwoju, a następnie podjęcie leczenia. Pamiętajmy natomiast, że terapia Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc ma na celu przede wszystkim łagodzenie objawów choroby, poprawę jakości życia oraz umożliwienie chorej osobie samodzielnego funkcjonowania.

Więcej o diagnostyce POChP przeczytasz na stronie internetowej https://oddychajmy.pl.

0 comment

Related Posts

Leave a Comment